دستــ ـم
دستــ ـم را بالا مــ ـي برم
و آسمان را پايين مــ ـي کشـــ ـم
مــ ـے خواهــــــ ـم بزرگــــــ ـي زمين را نشان آسمان دهـــــــ ـم !
تا بداند
گمشده ے من
نه در آغــــ ـوش او . . .
که در همين خاک بـــــــ ـي انتهاست
آنقدر از دل تنگـــــ ـي هايـــــــ ـم برايش
خواهــــــ ـم گفت
تا ســـ ـرخ شود . . .
تا نــــ ـم نــــ ـم بگريد . . .
آن وقت رهايش مـــ ـي کنــــــــ ـم
و مـــ ـي دانــــــ ـم
کســــــ ـي هــــــ ـرگــــــ ـز نــــــ ـخواهد دانست
غـــــــ ـم آن غروب بارانـــــــ ـي
همه از دلتنگـــ ـي هاے من بود . . . !
چـه دلـمون بـخواهـد،
چـه دلـمون نـخواهـد؛
خــدا یـک وقـت هـایی دلـش "نــمی خـواهـد" ؛
مـا چیـزی کـه دلـمـون مـی خـواهـد رو داشـته بـاشیـم ...
جـدایـی از تـو آنـقدرهـا هـم تـلـخ نـبـود!
گـس بـود!
بـاید صـبر کـرد تـا مـزه اش از دهـن بـرود...
بـی رحـمـی را ﺑـﻠﺪ ﻧـﯿﺴﺘـم!
امـا ﺣـﻮﺍسـت ﺭﻭ ﺟـﻤﻊ ﮐـﻦ ،
ﺍﺳـﺘﻌـﺪﺍﺩﻡ ﺩﺭ ﯾـﺎﺩﮔﯿـﺮﯼ ﻓـﻮﻕ ﺍﻟـﻌﺎﺩﻩ ﺍﺳـﺖ!
تــو
انـقـدر از هــرزه هـا "دوسـتت دارم" شـنیـدی
بـرایـت گـزافـه ای بـیش نـبـود...
چـه کـسی میـگویـد من و او تـفاهـم نـداشـتیـم؟
مـا هـردو عـاشـق بـودیـم...
مـن عـاشـق او و او هـم عـاشـق او!
مـهم نـیسـت چـند سـالتـه،
وقـتی یـاد گـرفتـی...
جـواب دوسـت داشـتن رو بـا جـفتـک انـداختـن نـدی،
بـهت میـگن "آدم"
حـکایـت قـلب بـعضـی ها هـم شـده
حـکایـت تـبلـیغـات امـلاک:
فـروشر ، هـن ، اجـاره
.:: بسم الله الرحمن الرحيم ::..